Γράφει ο Panos Makrys
Είναι διαφορετικό να ψάχνεις δικαιολογίες για την εικόνα και την κατάσταση του Παναθηναϊκού και άλλο να κατανοείς τις αιτίες που η ομάδα βρίσκεται εκτός στόχων Φεβρουάριο μήνα. Και για να τα βάλουμε κάτω, κανένας δεν θα θεωρήσει ως επίτευξη στόχου την κατάκτηση της 4ης θέσης.
Ο Παναθηναϊκός με την πρόσληψη του Ράφα Μπενίτεθ καθώς και των Μπαλντίνι, Κοτσώλη και Κορόνα αποφάσισε να πορευτεί στον δύσκολο δρόμο. Αυτόν της πλήρους αναδόμησης του ρόστερ ξεκινώντας από τον Ιανουάριο. Εννιά παίχτες έφυγαν και άλλοι τόσοι ήρθαν, κάτι που αναμένεται να συμβεί και στο καλοκαίρι που έρχεται.
Τι γίνεται όμως σε περιπτώσεις που ο Παναθηναϊκός αντιμετωπίζει ομάδες που έχουν πλάνο, έχουν αγωνιστική στόχευση, δουλεύουν με τον ίδιο προπονητή επί χρόνια, τί γίνεται όταν αντιμετωπίζει δουλεμένα σύνολα που ξέρουν να βρίσκονται με κλειστά τα μάτια και ομάδες με όλη τη σημασία της λέξης;
Τότε μοιραία βγαίνουν στο χορτάρι οι επιλογές που έκανες και το ποδόσφαιρο βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Η κανονική, η δουλεμένη, η ομάδα που παίζει με σχέδιο, με αυτοματισμούς, με αγωνιστικό πλάνο, υπερισχύει της ομάδας που επέλεξε να ξηλώσει τα πάντα στα μέσα της σεζόν.
Το ποδόσφαιρο δυστυχώς δεν είναι το FIFA το οποίο παίζεται στις κονσόλες, να πάρεις παίχτες, να κάνεις μια 11άδα, να πατήσεις το κουμπί και να παίξεις. Αυτό δεν γίνεται δυστυχώς στην πραγματική ποδοσφαιρική ζωή. Οι ομάδες χτίζονται μέσα από προετοιμασίες, μέσα από δουλειά, μέσα από προπονήσεις, μέσα από ποδοσφαιρικές διαδικασίες και όχι με ξήλωμα και χτίσιμο στα μέσα της χρονιάς.
Είναι αστείο πραγματικά να ζητάει κάτω από αυτές τις συνθήκες από τον Παναθηναϊκό να παίζει μπάλα, να βγάζει αυτοματισμούς στο χορτάρι, να έχει ομοιογένεια, να παίζει με ποδοσφαιρικές αρχές και να κάνει 15 ευκαιρίες σε κάθε παιχνίδι. Είναι παραλογισμός να ζητάμε από μία ομάδα που έχει αλλάξει 6 προπονητές μέσα σε 2 χρόνια, που έχει αλλάξει προπονητή Οκτώβριο μήνα, που έχει κάνει 9 μεταγραφές τον Ιανουάριο, που είναι η μοναδική που παρουσιάζει σε επίπεδο 11άδας τις περισσότερες αλλαγές σε πρόσωπα από κάθε αντίπαλο, να κάνει ό,τι κάνουν οι ανταγωνιστές του. Και φυσικά θα πρέπει να βάλουμε στην εξίσωση τον πρωτοφανή όγκο των τραυματισμών που φέτος έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο.
Δεν πρέπει να υπάρχει άλλη ομάδα που να βρίσκεται από την αρχή της χρονιάς με πάνω από 5 τραυματίες σε μόνιμη βάση.. Από που να το πιάσουμε; Από τη χαμένη χρονιά του Ντέσσερς; Από τις θλάσεις του Πελίστρι που δεν έχει παίξει πάνω από 2 μήνες; Από το οστικό οίδημα του Κυριακόπουλου; Τους τραυματισμούς των Καλάμπρια, Κώτσιρα, Τζούρισιτς, Λαφόν, Ρενάτο, Μπακασέτα, Σβιντέρσκι, Σισσοκό κλπ;
Σε ποιόν πλανήτη μία ομάδα που αλλάζει συθέμελα βιαστικά και βίαια μπορεί σε διπλούς αγώνες να περάσει μία ομάδα που βρίσκεται με κλειστά τα μάτια, που δουλεύει και εξελίσσει το στυλ παιχνιδιού της και σέβεται το άθλημα;
Δυστυχώς θα πρέπει να αποδεχθούμε αυτή τη χρονιά ως χαμένη και ως μεταβατική διότι το πρότζεκτ ήταν αυτό. Θα πρέπει να ζήσουμε και να πορευτούμε με αυτό ως το τέλος της σεζόν. Πρέπει εκτός από τις αλλαγές που γίνονται και θα γίνουν στο έμψυχο υλικό να αλλάξουν και πολλά άλλα πράγματα και αντιλήψεις μέσα στα αποδυτήρια. Νοοτροπίες τουρίστα, νοοτροπίες ωχαδελφισμού και δεν τρέχει τίποτα που χάσαμε πρέπει να ξηλωθούν το συντομότερο. Και επιτέλους θα πρέπει να σταματήσουμε να αυτοκτονούμε να χάνουμε δικά μας παιχνίδια. Ναι με τα ΑΝ δεν κερδίζεις, αλλά φέτος οι αυτοκτονίες σε παιχνίδια που ήταν δικά μας και στο τέλος χάθηκαν, δεν έχουν προηγούμενο. Ποιος ξεχνάει το χαμένο δικό μας παιχνίδι με τον Λεβαδειακό στη Λεωφόρο στο 90΄, την ήττα από την Κηφισιά από 1-2 (και με την πιστολιά που δεν δόθηκε πέναλτι στον Τουμπά), το παιχνίδι που χάθηκε στη Λάρισα καθαρά από δικές μας βλακείες, την πιστολιά στο Βικελίδης, την ήττα με κάτω τα χέρια στον Βόλο, την ισοφάριση του γάβρου στη Λεωφόρο στο 93..
Για τα σημερινό τα πάντα χάθηκαν στον πρώτο αγώνα όχι μόνο επειδή χάσαμε, αλλά επειδή δεν μπορέσαμε να κερδίσουμε. Διότι ούτε η ισοπαλία θα μας έφτανε στη Λεωφόρο για να περάσουμε τον ΠΑΟΚ όπως και αποδείχθηκε.
Αν μπορούμε να βρούμε έναν παίχτη που πραγματικά ξεχώρισε και σήμερα αυτός είναι ο Ταμπόρδα. Αν και απελπιστικά μόνος, ήταν ο μοναδικός με ενέργεια, διάθεση, με εμπνεύσεις από τους παίχτες που χρησιμοποίησε ο Μπενίτεθ. Με το σπαθί του κερδίζει την θέση του στην ενδεκάδα και όπως δείχνει βελτιώνει την φυσική του κατάσταση.
Επίσης δεν περνάει απαρατήρητη η εμετική διαιτησία στο χθεσινό παιγνίδι , με τον Φωτιά να καταλογίζει το 70% των συνολικών παραβάσεων τις οποίες “είδε” εις βάρος του Παναθηναϊκού (7-16 τα φάουλ), σε παιγνίδι με μοιρασμένη κατοχή μπάλλας και αρκετές εξ αυτών με γελοία επιθετικά φάουλ , τα οποία απέτρεπαν την προσπάθεια επιθέσεων.
